زیبایی سخن (۹)

لطفاورود یا ثبت نام پست ها را دوست دارم
اخبار

زیبای سخن

 

بسم الله الرحمن الرحیم 

شعری از حضرت علامه_طباطبایی در مورد شمع و پروانه

دوش‌ به یاد دل‌ ویران‌ شدم‌
چون‌ خط‌ ایّام‌ پریشان‌ شدم‌

عاقبتم‌ سینه زغم‌ تنگ‌ شد
پای‌ شکیبایی‌ من‌ لنگ‌ شد

شمع‌ به دستی‌ و به دست‌ دگر
ساغر و مینا، شدم‌ از در به در

نیمه شب‌ از خانه‌ گریزان‌ شدم‌
گاهِ سحر سوی‌ گلستان‌ شدم‌

گاهِ بهار و شب‌ مهتاب‌ بود
خرگه‌ گُل‌ بود و لب‌ آب‌ بود

جشن‌ بُد و شیوۀ سرو و سمن‌
کرده‌ پر از غلغله‌ صحن‌ چمن‌

بر سر هر بوته‌ گلی‌، گل‌ زدند
پای‌ سمن‌ زیور سنبل‌ زدند

نغزْ نسیمی‌ که‌ ز خاور وزد
خود لب‌ گل‌، گل‌ لب‌ نسرین‌ گزد

رقص‌ کنان‌ نسترن‌ و یاسمن
چنگ‌ زنان‌، چنگ‌ زنان‌ چمن‌

تازه‌ عروسان‌ چمن‌ گرم‌ ناز
پرده‌ در افتاده‌ برون‌ جسته‌ راز

مرغ‌ سحر هر چه‌ به‌ دل‌ راز داشت‌
چون‌ نیِ بی‌خویش‌ در آواز داشت‌

ما بغُنودیم‌ به یک‌ کُنج‌ باغ‌
من‌ خودم‌ و شیشه‌ و جام‌ و چراغ‌

لیک‌ دلم‌ چون‌ خُم‌ می‌ جوش‌ داشت
شاهد اندوه‌ در آغوش‌ داشت‌

بسته‌ لب‌ و دیده‌ و گوش‌ از جهان
گرمْ سر از تابش‌ سوز نهان‌

چشم‌ و لبی‌ را که‌ ز غم‌ بسته‌ بود
گریه‌ گهی‌ خنده‌ گهی‌ می‌گشود

دیدم‌ و پروانه‌ به‌ گرد چراغ‌
گردد و بزمی‌ است‌ دگر سوی‌ باغ‌

لیک‌ سراسر همه‌ خاموشی‌ است‌
جلوه‌ گه‌ راز، فراموشی‌ است‌

در دو سر باغ‌ دو تا جان‌ فروش
این‌ به طواف‌ آمده‌ آن‌ در خروش‌

عالم‌ پروانه‌ همه‌ راز بود
عالم‌ بلبل‌ همه‌ آواز بود

گفت‌ به‌ پروانۀ خامش‌، هَزار
هان‌ تو هم‌ از سینه‌ نوایی‌ بیار

با دل‌ پر سوز ترا تب‌ سزا است‌
در جلوی‌ ناز نیازت‌ روا است‌

گفت‌ به‌ مرغ‌ سحر آرام‌ شو
بستۀ دامی‌، برو و رام‌ شو

راستی‌ ار عاشق‌ دل‌ رفته‌ای
این‌ همه‌ از بهر چه‌ آشفته‌ای‌

گفت‌ مرا یار بدینسان‌ کند
بی‌خود و بی‌تاب‌ و پریشان‌ کند

گفت‌ بگو زنده‌ چرا مانده‌ای
تخم‌ وفا گر به‌ دل‌ افشانده‌ای‌

صاعقۀ عشق‌ به‌ هر جا فتاد
نام‌ و نشان‌ سوخته‌ بر باد داد

یا به‌ دل‌ اندیشۀ جانان‌ میار
یا به‌ زبان‌ نام‌ دل‌ و جان‌ میار

پیش‌ نیاور سخن‌ گنج‌ را
ور نه‌ فراموش‌ نما رنج‌ را

فارغ‌ ازین‌ پند چو پروانه‌ گشت
از دل‌ و جان‌ بیخود و بیگانه‌ گشت‌

خویش‌ بر آتش‌ زد و خاموش‌ شد
رخت‌ برون‌ بُرد و فراموش‌ شد

فعلا کسی دوسش نداشته ?

دیدگاهتان را بنویسید