عبورازسیم خاردارنفس (۱۳)

لطفاورود یا ثبت نام پست ها را دوست دارم
اخبار

 

🍀﷽🍀

 #قسمت13 سر جایم نشستم. جزوه ام را در آوردم، به بهانه خواندنش، نگاهم را به او دوختم، ولی گاهی که می دیدم سرش را به طرف سارا می چرخاند که حرفش را بزند، نیم رخش در دیدم قرار می گرفت و من نگاهش می کردم.امروز رنگ روسری اش سبز بود،با طرح بته جقه به رنگ لیمویی. واقعا خوش سلیقه بود. یک گیره ی طلایی که دو تا قلب کوچک آویزش بود به روسری اش زده بود. از این زاویه کاملا دید داشت. انگار از گوشه ی چشمش متوجه نگاهم شده بود،چون چرخید و کاملا صاف نشست و دیگر سرش را نچرخاند و به دستهایش که روی دسته ی صندلی بود نگاه می کرد و حرف میزد. با امدن استاد نگاه از او برداشتم و حواسم را به درس دادم و سعی کردم تا آخر کلاس نگاهش نکنم تا نه او حواسش پرت شود نه من. با خودم گفتم او که حواسش پرت نمیشود، اصلا مگه حواسش به من هست که بخواهد… با حرف سارا که به طورناگهانی برگشت افکارم پاره شد پاره که چه عرض کنم، بهتر است بگویم متلاشی. سارا فوری گفت: –امروز بعد از دانشگاه میای با بچه ها بریم سینما؟بهارو سعیدو… حرفش را قطع کردم و گفتم: –نه، کلی کار دارم. اخمی کردو گفت: –بیا دیگه جدیدا نازت زیاد شده ها… نگاه متعجب راحیل را دیدم که گذرا برگشت و روی سارا و من چرخید. ای خدا…سارا…خدا بگم چه کارت کند… الان وقت این حرفا را زدن است آن هم جلو دختر مردم آخه… خیلی کلافه گفتم: – حالا بعد از کلاس حرف می زنیم. بعد از کلاس دوباره سارا سوالش را پرسید و منم گفتم: – کارام زیاد شده، کلا دیگه نمی تونم بعد از دانشگاه جایی برم. راحیل را دیدم که، بلند بلند به دوستهایش که بهش گفته بودند باهم برویم و چیزی بخوریم، می گفت: –شما برید من باید برم خونه و با عجله وسایلش رو جمع کرد و راه افتاد. پشت سرش رفتم و صدایش کردم، ایستاد و برگشت. – خانم رحمانی می خواستم در مورد موضوعی باهاتون حرف بزنم؟ با تعجب نگاهم کرد. –بفرماییدفقط من عجله دارم زودتر. – اتفاقا من هم می خوام برم، اگه اجازه بدید برسونمتون، تو مسیر هم … حرفم را قطع کرد. –نه ممنون من خودم میرم لازم نیست. ــ خواهش می کنم خانم رحمانی قبول کنید.حرفم مهمه سوالیه که مدتها ست می خوام ازتون بپرسم. خیلی برام مهمه.”باخودم گفتم کمی پیچیده اش کنم شاید کوتا بیاید” ــ خوب اینجا بپرسید. ــ آخه یه کم طولانیه شماهم عجله دارید، نمیشه که. کلافه نگاهم کرد. –باشه پس تا ایستگاه مترو. چیزی نگفتم،چون فکر می کردم حالا تا آن موقع فکری می کنم. –لطفا شما جلوتر برید من میام. با خوشحالی از محوطه ی دانشگاه گذشتم وبیرون رفتم. فکر این که تا چند لحظه ی دیگر کنارم می‌نشیند و با همان حجب وحیای دوست داشتنیش با من حرف می‌زند دیوانه ام می کرد. ✍#به‌قلم‌لیلافتحی‌پور #ادامه‌دارد…

فعلا کسی دوسش نداشته ?

دیدگاهتان را بنویسید